Praktijkgerichte nascholing over farmacotherapie in de eerste lijn
Menu

Aliskiren, losartan en linkerventrikelhypertrofie

Door op 01-04-2009

Aliskiren is een renineremmer die net als de ACE-remmers en de angiotensine II AT1 receptorantagonisten aangrijpt op het renine-angiotensine-aldosteron systeem (RAAS). In MFM van februari jongstleden stond een referaat met als titel de vraag of het nieuwe werkingsmechanisme van aliskiren ook betere klinische uitkomsten zal geven; in dat referaat was vermeld dat nog niet bekend is hoe de werkzaamheid van aliskiren zal zijn op harde klinische eindpunten. Mondjesmaat komen nu resultaten van klinische onderzoeken beschikbaar waarmee de klinische plaats van aliskiren nader kan worden bepaald. Solomon et al. (2009) lieten onlangs de resultaten van een onderzoek naar de invloed van aliskiren en losartan en de combinatie van deze twee stoffen op de dikte van de linkerventrikel bij patiënten met hypertensie het licht zien. Zij selecteerden uit 1104 patiënten met bestaande of nieuw ontdekte hypertensie een groep van 465 patiënten die aan de inclusiecriteria van het onderzoek voldeden zoals bloeddruk > 140/90 mm Hg maar < 180/110 mm Hg, dikte van de wand van de linkerventrikel > 13 mm en BMI > 25 kg/m2 (bepaald met MRI). Exclusiecriteria waren o.a. ejectiefractie van de linkerventrikel < 40%, behandeling met ACE-remmer of AT1 receptorantagonist die niet kon worden gestaakt, serumcreatinine > 150 μmol/L (mannen) resp. > 132 μmol/L (vrouwen), serumkaliumconcentratie > 5,2 mmol/L bij het begin van het onderzoek en ernstige obesitas (BMI > 42 kg/m2).

Log nu in om het volledige artikel te bekijken of om te reageren.

Abonneren

Informatie over dit artikel

Thema Farmacotherapie
Publicatie 1 april 2009
Editie PiL - Jaargang 13 - editie 4 - Editie 4, 2009