Praktijkgerichte nascholing over farmacotherapie in de eerste lijn
Menu

Buprenorfine-naloxon voor opiaatverslaving: lang of kort?

Door op 01-04-2009

In bepaalde groepen jongeren in de Verenigde Staten neemt de verslaving aan opiaten nog steeds toe. De behandeling hiervan bestaat doorgaans uit snelle detoxificatie en individuele of groepstherapie. Ondanks het gegeven dat terugval veelvuldig voorkomt houdt men vast aan deze benadering. Op grond van aanwijzingen dat langer durende behandeling met vervangende medicatie meer succes heeft dan de ‘normale’ kortdurende behandeling hebben Woody et al. (2008) een onderzoek verricht om na te gaan of behandeling met de combinatie van buprenorfine-naloxon gedurende 12 weken betere resultaten oplevert dan detoxificatie in twee weken. (Buprenorfine als partiele agonist kent mildere onttrekkingverschijnselen en is bij overdosering minder gevaarlijk. De reden buprenorfine te combineren met de antagonist naloxon is om de aantrekkelijkheid van misbruik of verkoop te verkleinen. Als deze combinatie tablet wordt opgelost en gespoten zal zij geen “kick” opleveren, hetgeen de straatwaarde behoorlijk verkleint). Het onderzoek werd uitgevoerd in het netwerk voor klinisch onderzoek van het National Institute on Drug Abuse (NIDA) bij jongeren van 14 tot 21 jaar die voldeden aan de criteria van DSM-IV voor ‘opioid dependence with physiologic features’ en die wilden deelnemen aan een poliklinisch behandelprogramma. Het betrof een onderzoek dat ‘open’ was voor de deelnemers. Uiteraard moesten de deelnemers schriftelijk toestemmen in deelname (en bij de groep jonger dan 17 jaar ook de ouders) en uit de beantwoording van een aantal vragen blijkt dat zij het onderzoek goed hadden begrepen. Medische of psychiatrische aandoeningen die deelname zouden bemoeilijken, misbruik van alcohol of sedativa of gebruik van benzodiazepines gedurende de 2 weken voorafgaande aan het begin van het onderzoek en tot driemaal toe positieve urinetesten betreffende benzodiazepines en methadon en o.a. gebruik van andere psychofarmaca leidt tot uitsluiting van het onderzoek. De deelnemers aan het onderzoek werden gerandomiseerd naar poliklinische detoxificatie (D) met buprenorfine-naloxon (respectievelijk 2 mg - 0,5 mg in een sublinguale tablet), met een maximale dagdosis van 14 mg buprenorfine die gedurende 2 weken werd verminderd, of behandeling met buprenorfine-naloxon met een aanvankelijk stijgend (maximaal 24 mg buprenorfine per dag) en de laatste vier weken afnemend doseringsschema gedurende 12 weken (B-N). Alle deelnemers konden meedoen met de individuele of groepstherapie. De primaire uitkomstmaat was het resultaat van het onderzoek van urine op opiaten. Uiteindelijk namen 152 jongeren aan het onderzoek deel. Na vier weken had 61% van de D-groep een positief urine onderzoek en 26% van de B-N groep (p<0,001). Na 8 weken waren deze percentages 54% resp. 23% (p<0,001) en na 12 weken 51% resp. 43% (n.s.). Ook betreffende een aantal secundaire parameters verging het de B-N groep beter dan de D-groep. Het waargenomen verschil tussen de groepen bleef aanwezig gedurende de vervolgperiode tot 12 maanden. Deze vorm van behandeling met buprenorfine-naloxon bleek goed te worden verdragen, er deden zich geen bijwerkingen voor die konden worden toegeschreven aan de onderzoeksmedicatie. Hoewel dit onderzoek zeker enige beperkingen heeft (gering aantal deelnemers dat het onderzoek en de vervolgperiode voltooide, geen dubbelblinde onderzoeksopzet, geen vergelijking met andere behandelmethoden) leverde dit onderzoek bemoedigende gegevens op betreffende behandeling van verslaving aan opiaten met buprenorfinenaloxon. Er is echter meer onderzoek nodig voor een goede plaatsbepaling van deze combinatie.

Log nu in om het volledige artikel te bekijken of om te reageren.

Abonneren

Informatie over dit artikel

Thema Farmacotherapie
Publicatie 1 april 2009
Editie PiL - Jaargang 13 - editie 4 - Editie 4, 2009