Praktijkgerichte nascholing over farmacotherapie in de eerste lijn
Menu

Cardiotoxiciteit van antracyclinederivaten bij kinderen

Door op 01-08-2004

Meer dan 70% van de kinderen met kanker overleeft de ziekte. Voor hen die de ziekte overleven, is toxiciteit van cytostatica op lange termijn een belangrijk punt. De cardiotoxiciteit van de antracyclinederivaten veroorzaakt de ernstigste bijwerkingen op de lange termijn. Dit is bekend geworden doordat antracyclinederivaten zoals daunorubicine, epirubicine en doxorubicine al meer dan 30 jaar worden gebruikt en dat bij bijna 60% van de kinderen. De gerapporteerde klinische toxiciteit varieert van 0 tot 16%. Verschillen in onderzoekspopulatie, doseringsregime en follow-up zijn verantwoordelijk voor deze verschillen. Het risico van cardiotoxiciteit bij een cumulatieve dosering van 300 mg per vierkante meter lichaamsoppervlak en een follow-up van 15 jaar wordt op 5% geschat. Late subklinische toxiciteit (na meer dan 1 jaar), met name vastgesteld via afwijkingen bij echocardiografie, kan wel oplopen tot meer dan 50%. Het risico neemt toe bij een hogere dosis, bestraling van het mediastinum, bij vrouwen en bij patiëntjes die jonger zijn op het moment van de diagnose. Is deze cardiotoxiciteit te voorkomen? In de meeste protocollen waarin antracyclines worden vermeld, worden deze stoffen gebruikt zonder afdoende bewijs uit gerandomiseerd onderzoek. Een kritische benadering en een heroverweging van het gebruik zijn dus op zijn plaats. Ook zou de cumulatieve dosis verlaagd kunnen worden en zouden alternatieve doseringsregimes of alternatieve antracyclinederivaten gebruikt kunnen worden. Een derde optie is de vroegtijdige controle op subklinische toxiciteit, bijvoorbeeld met echocardiografie of radionuclideangiografie, en aan de hand daarvan vaststelling van het verdere beleid. Een nadeel is dat dan dus al meetbare schade is aangericht aan de cardiomyocyten.

Log nu in om het volledige artikel te bekijken of om te reageren.

Abonneren

Informatie over dit artikel

Thema Bijwerkingen
Publicatie 1 augustus 2004
Editie PiL - Jaargang 8 - editie 8 - Editie 8, 2004