Praktijkgerichte nascholing over farmacotherapie in de eerste lijn
Menu

De nefrotoxiciteit van penicillamine

Door op 01-05-2007

Sporadisch, maar regelmatig, is sinds de introductie van penicillamine in 1956 als middel tegen reumatoïde artritis (75% van de gebruikers) en de ziekte van Wilson (10% van de gebruikers), gewag gemaakt van nierbeschadiging, zich uitend als eiwitverlies in de urine met progressie tot een nefrotisch syndroom. Habib et al. van de universiteit van Haifa konden naast een eigen serie een aantal gevallen uit Medline bijeenbrengen. Tussen 1963 en 2004 waren dit 63 goed gedocumenteerde cases die met grote waarschijnlijkheid aan penicillamine zijn toe te schrijven. Onder penicillamine is eiwitverlies in de urine meestal het eerste teken van een beginnende nefropathie. De gemiddelde tijd na de start van het middel is zeven maanden, met een grote spreidingsbreedte van enkele weken tot 11 jaar. Wanneer het middel niet tijdig wordt gestopt, is er een kans van 70% dat zich op den duur een nefrotisch syndroom ontwikkelt. Er is geen relatie met de gebruikte dosis; een nefrose kan ontstaan bij doses tussen 125 mg en 2 g per dag. Ook de duur van de behandeling laat geen correlatie met de ernst van de nefropathie zien. De meeste gevallen worden beschreven bij vrouwen. Niet verwonderlijk, omdat de meeste reumapatiënten vrouwen zijn. Er zijn enkele gevallen beschreven van acute nierinsufficiëntie met dodelijke afloop.

Log nu in om het volledige artikel te bekijken of om te reageren.

Abonneren

Informatie over dit artikel

Thema Bijwerkingen
Publicatie 1 mei 2007
Editie PiL - Jaargang 11 - editie 5 - Editie 5, 2007