Praktijkgerichte nascholing over farmacotherapie in de eerste lijn
Menu

Het effect van staken of voortzetten van alendroninezuur bij postmenopauzale osteoporose

Door op 01-10-2007

Osteoporose is een veel voorkomend ziektebeeld bij postmenopauzale vrouwen. De medicamenteuze therapie bestaat uit bisfosfonaten, zoals alendroninezuur. In het algemeen is de behandeling met bisfosfonaten langdurig, maar onderzoeksgegevens over effecten op de lange termijn ontbreken. Het is onzeker in hoeverre de fractuurpreventie aanwezig blijft in de jaren na het staken van de behandeling. In het verleden zijn enkele onderzoeken gedaan naar het verschil in effect tussen behandeling met bisfosfonaten gedurende vijf jaar ten opzichte van behandeling langer dan vijf jaar. Er zijn enige gegevens die erop duiden dat de botmineraaldichtheid (BMD) na staken van de behandeling met bisfosfonaat terugloopt. Uit farmacokinetische onderzoeken is gebleken dat de concentraties bisfosfonaten in de botmatrix na vele jaren nog steeds hoog zijn (terminale halfwaardetijd van alendroninezuur is circa tien jaar). Op grond hiervan zou men de behandeling met bisfosfonaten na vier tot vijf jaar kunnen staken, maar de grootte en duur van het residu-effect is onduidelijk. Aangezien de eerder genoemde onderzoeken bij kleine groepen patiënten werden uitgevoerd en niet gerandomiseerd waren, werd de Fracture Intervention Trial Longterm Extension (FLEX) opgezet: een dubbelblind, gerandomiseerd onderzoek naar het effect op BMD van ofwel voortzetting van behandeling met alendroninezuur (5 mg of 10 mg per dag) gedurende tien jaar ofwel staking van de behandeling na circa vijf jaar1.

Log nu in om het volledige artikel te bekijken of om te reageren.

Abonneren

Informatie over dit artikel

Thema Farmacotherapie
Publicatie 1 oktober 2007
Editie PiL - Jaargang 11 - editie 10 - Editie 10, 2007