Praktijkgerichte nascholing over farmacotherapie in de eerste lijn
Menu

Is het tijdperk van de orale anticoagulantia bijna voorbij?

Door op 01-01-2004

Atriumfibrilleren (‘boezemwoelen’) is een aandoening waarbij de boezem zich niet meer krachtig samentrekt, maar flauw aan het bibberen is. Het bloed wordt niet meer efficiënt naar de hartkamer gestuwd, waardoor uiteindelijk te weinig bloed uit het hart wordt weggepompt. De oorzaak kan zowel in het hart zelf gelegen zijn als extracardiaal van origine, zoals bij hyperthyreoidie. Doordat bij deze aandoening het bloed min of meer stilstaat tegen de wand van de boezem, kan ter plekke stolselvorming ontstaan. Mocht dit stolsel om wat voor reden dan ook in de circulatie komen (emboliseren), dan kan er een cerebrovasculair accident (CVA) optreden of een passagere afsluiting (een TIA; ‘transient ischaemic attack’) als dit in de hersenvaten gebeurt. Om die reden is het bij de meeste patiënten met atriumfibrilleren zinvol om stolselvorming te voorkomen. Dat gebeurt doorgaans met behulp van coumarinederivaten. Deze onderdrukken de aanmaak van de stollingsfactoren II,VII, IX en X en daarmee de stolselvorming. Een van de nadelen van coumarinen is dat de mate van ontstolling nauwlettend moet worden gevolgd. Dat gebeurt door bepaling van de INR (‘international normalized ratio’) in bloed, die zich tussen bepaalde waarden moet bevinden.Als een patiënt eenmaal is ‘ingesteld’, kan de controle om de paar weken plaatsvinden, maar voordien – of indien er aan de andere medicatie wat verandert – moet frequent bloed worden afgenomen. Coumarinen zijn erg gevoelig voor interacties en de farmacokinetiek vertoont sterke interindivlduele verschillen.Aan deze situatie lijkt een einde te komen door orale toepassing van de prodrug ximelagatran. Het werkingsmechanisme van de actieve stof melagatran berust op remming van trombine. Trombine bevordert de laatste stap in het stollingsproces, te weten omzetting van fibrinogeen in onoplosbaar fibrine.

Log nu in om het volledige artikel te bekijken of om te reageren.

Abonneren

Informatie over dit artikel

Thema Farmacotherapie
Publicatie 1 januari 2004
Editie PiL - Jaargang 8 - editie 1 - Editie 1, 2004