Praktijkgerichte nascholing over farmacotherapie in de eerste lijn
Menu

Psychologische ondersteuning bij diabetes mellitus type 2

Door op 01-02-2005

Patiënten met diabetes mellitus type 2 hebben nogal wat zelfverantwoordelijkheid aan hun hoofd hangen. Ze moeten hun levensstijl veranderen, meer gaan bewegen, hun dieet aanpassen, bloedsuikergehaltes meten, orale antidiabetica (en insuline!) gaan gebruiken, voor hun voeten zorgen en nog zo het een en ander. Doen ze dit niet of niet goed, dan heeft dat een negatieve weerslag op de glykemische instelling en daarmee diabetische complicaties. Het is om depressief van te worden en dat wordt dan ook menigeen. Geen wonder dat de psychologie zich op deze materie heeft geworpen. Ismail en collega's vonden tot en met januari 2003 in databases maar liefst 2427 samenvattingen van artikelen met psychologische interventies gericht op patiënten met diabetes type 2. Daarvan selecteerden zij er 34 voor een meta-analyse. Van deze 34 onderzoekingen werden er 12 in de metanalyse betrokken met HbA1c als uitkomstmaat, 8 met bloedsuikerconcentraties, 9 met lichaamsgewicht als uitkomstmaat en in slechts 5 onderzoekingen werd de invloed op psychologische status onderzocht voor en na begeleiding. Uiteraard is de controlearm geen echte zoals bij geneesmiddelenonderzoek, maar een minder systematische en minder intensieve psychologische begeleiding (vooral counseling en cognitieve therapie). Samengevat komt het erop neer dat er niet-significante veranderingen optraden van de bloedsuikerconcentraties van -0,11 (95%-BI -0,65 tot 0,42) en een gewichtstoename van 0,37 (95%-BI -0,18 tot 0,93). Psychologische spanningen waren significant lager in de interventiegroep. Ook de HbA1c spiegel was lager in de interventiegroep: -0,32 (95%-BI -0,57 tot -0,07), een significant verschil. In een editorial wordt opgemerkt dat het effect op het HbA1c serieus genomen moet worden omdat het op populatieniveau waarschijnlijk zal leiden tot vermindering van de microvasculaire complicaties en mogelijk zelfs van macrovasculaire ziekte. Alles bij elkaar suggereren Ismail en medewerkers in hun artikel dat extra aandacht kan bijdragen aan een betere regulatie van diabetes mellitus. De vraag is of dat dan op een soortgelijke wijze moet gebeuren als bij anonieme alcoholisten en weight watchers.

Log nu in om het volledige artikel te bekijken of om te reageren.

Abonneren

Informatie over dit artikel

Thema Diversen
Publicatie 1 februari 2005
Editie PiL - Jaargang 9 - editie 2 - Editie 2, 2005